شما اینجا هستید: خانه / نوشته هایم در مطبوعات / موج سواری رسانه های خارجی در ایران

موج سواری رسانه های خارجی در ایران

از اواخر آبان تا همین روز که پنجم دی ماه سال 98 است پر از درسهای زیادی از اقتصاد ، سیاست ، جامعه شناسی و گردش آزاد اطلاعات است.درسهایی که میتواند چراغ راهی برای آینده کشورمان باشد. هیچ ایرانی دوست ندارد کشور درگیر ناامنی و آشوب باشد .
موضوعی که در این چند سال بواسطه شرایط نامساعد اقتصادی ، هرزگاهی توسط رسانه های خارجی برطرف و حتی هدایت شد ،بازتاب اخباز در ایران است. . در حال حاضر دسترسی مردم به رسانه‌ی خارجی خیلی راحت شده است. امروز اگر خبری را منتشر نکنیم، به این معنا نیست که کسی از آن با اطلاع نشود. بنابراین راه تقابل با رسانه‌های خارجی، تقویت، هوشمندی و عملکرد صحیح در رسانه‌های داخلی است. . موضوعی که همگان به خوبی لمس کردیم و تجربه ی طولانی ترین قطع اینترنت تاریخ ایران را داریم ، وقایع رخ داده بازتاب جهانی داشت . تا کنون کدام رویداد سیاسی یا اجتماعی بوده است که توانسته شده مخفی بماند؟مگر می شود در عصر شبکه های اجتماعی و ارتباطات، مردم را از دانستن محروم کرد؟در همین وقایع اخیر، نه صدا و سیما و نه سایر رسانه های داخلی، جزئیات را اطلاع رسانی نکردند ولی اکنون همه می دانند در کدام شهرها چه اتفاقاتی افتاده، به کجاها حمله شده، همه دانستند که چه شد ولی چون رسانه های داخلی محدودیت داشتند، ابتکار عمل دست رسانه های خارجی افتاد؛ به همین سادگی. . رسانه های داخلی با انواع محدودیت ها قانونی مواجه هستند، پشت اصحاب رسانه می لرزد وقتی می خواهند خبر یا تحلیل منتشر کنند، مراقب تک تک کلمات شان هستند . به طور خلاصه، ذهن روزنامه نگار ایران حین انجام ماموریت، بیشتر معطوف به نهادهای ناظر است تا مخاطب! به همین دلیل بود که رسانه ها، یا سکوت کرده بودند یا کلی گویی می کردند. . این در حالی بود که در آن شرایط افکار عمومی، دنبال خبرهای میدانی با جزییات بودند؛ و به این نیاز چه کسانی پاسخ دادند؟ رسانه های خارج از کشو، بی بی سی ، صدای آمریکا و … تا این جای کار، صورت مساله مشخص است:وقتی رسانه های داخلی نمی توانند برغم توانمندی شان، خبرها را به اطلاع مردم برسانند، مردم به سمت رسانه های خارج از کشور می روند. . فهمیدن این نکته، کار سختی نیست مگر آن که کسی ضریب هوشی بسیار پایینی داشته باشد یا آگاهانه خیانت کند. من اگر جای مدیران این رسانه های خارجی بودم، لوح تقدیری از جنس طلای ۲۴ عیار برای مسؤولانی که رسانه ها را در ایران محدود کرده اند می فرستادم چرا که با بستن دست و پای رسانه های داخلی، میدان داری خبر را دو دستی تقدیم رسانه های خارجی کرده اند.

درباره مهدی قربانی

مهدی قربانی هستم روزنامه نگار و کارشناس فناوری اطلاعات نگاهی هم به اجتماعی که در آن زندگی میکنم دارم علاقمند به عکاسی و مارکتینگ

یک نظری بگذارید

رفتن به بالا